در کلام هر آدمی که چیزی برای دیگران بخواهد و نه برای خود، سحری هست و باطلالسحر هم قاتی شدن این دو است. این درخواست لازم نیست درست باشد، مشروع باشد، خوب باشد، فقط لازم است که غیرِ شخصی باشد. این جزو اسبابی است که در ناموسِ خلقت به ودیعت نهادهاند...
| عاشورای ظاهر و عاشورای باطن | |
| همین فردا که عاشورا باشد در فیفث اونیو Fifth Ave در قلبِ منهتنِ نیویورک پاکستانیها دسته راه میاندازند و زنجیر میزنند. چنان مراسم پرشوری دارند که نگو و نپرس. همه با لباسهای بلندِ محلی و شلوارهای سپید. نه گمان ببری که سنتِ تازهای است؛ که هر سال روزِ عاشورا همین برنامه هست. دسته راه میافتد و سینه میزند و ان-وای- پی-دی NYPD (New York Police Dep.) هم با اسب و تفنگ و کلی تشکیلات از این دسته مراقبت میکند. همهی این جماعت شهروندانِ مطیعی هستند برای دولتِ ایالاتِ متحده. سرِ سال به لطف یا به قهر، مالیاتشان را به خزانهداری میپردازند و خزانهداری هم سرِ صبر سهمِ اسرائیل و تفنگدارانِ عراق و حتا منافقانِ ما را سوا میکند و البته درصدی را نیزِ صرفِ عمرانِ کشورش میکند. همهی این عزاداران که امروز از سینههاشان خون میچکد، فردا سرِ کار میروند و چرخِ ملتِ ملتها را میچرخانند تا خونِ ملتها را در شیشه کند... این ظاهرِ عاشورا است... این ظاهر هیچ کسی را اندیشناک نمیکند. برای همین است که "نیویورک پلیس دپارتمنت" هم از آن حمایت میکند. چه دیده بود آن پیرمردِ روشنبین که ده سال پایش را از جماران بیرون نگذاشت اما فهمید که اسلام را بایستی به دو شعبه تقسیم کرد... شعبهی ظاهر و شعبهی باطن. حضرتش چیزِ دیگری میگفت، اسلامِ امریکایی و اسلامِ نابِ محمدی... *** چند گویی که بود خواجه مسلمان یا نیست در اُحد هر که ز احمد نبود، سفیانی است *استاد معلم دامغانی |
با این که رباب آدم بزرگ است، اما هنوز هم دارد گهوارهی خالی را تکان میدهد. گاهی وقتها مثلِ عروسکبازیِ ما با خودش حرف هم میزند. انگار واقعا خیال میکند که علیِ کوچکش توی گهواره خوابیده است. هیچ کسی هم هیچ چیزی به او نمیگوید. اگر ما، بچههای کوچک، مشغولِ عروسکبازی بودیم، شاید فاطمه دعوامان میکرد، اما رباب آدم بزرگ است، برای همین کسی به او چیزی نمیگوید. "علی که توی گهواره نیست. من خودم از توی سوراخ پردهی خیمه دیدمش، روی دستهای اباعبدالله خواب خواب بود..."
دیگرگونه شیری
1
